Sanne sloot de deur van haar zesde bezichtiging deze maand. Een zolderkamer met schimmel in de hoeken en een huurprijs die haar bankrekening deed huilen. “We laten het weten,” had de makelaar gezegd, met een glimlach die niets beloofde.
Op weg naar huis, in een overvolle tram, scrollde ze gedachteloos door haar telefoon. Een bericht van een vriendin: “Petrus wandelde op het water, weet je nog? Niet omdat hij kon, maar omdat hij keek naar Jezus.” Sanne las het en slaakte een zucht. Ze was moe van zoeken, moe van hopen.
Die avond zat ze op haar matras op de vloer, haar koffers nog ingepakt. Geen woning, geen zekerheid. Maar ze bad om hulp. Niet om een huis, maar om vertrouwen. En terwijl de regen tegen het raam tikte, voelde ze iets weer iets van stevigheid onder haar voeten. Geen vloer van beton, maar een bodem van geloof.
